Sonuç :

Rechercher çıkıntı araştırma

En son konular
» Koltuk Taşı
Cuma Eyl. 01, 2017 11:19 pm tarafından horosanlı

» Scorpion gpr
Ptsi Ağus. 28, 2017 8:17 am tarafından ramses28

Çarş. Tem. 06, 2016 10:29 am tarafından korasoglu

» 14-mart-2015
C.tesi Mart 14, 2015 8:32 am tarafından BORAN38

Ptsi Eyl. 29, 2014 5:08 am tarafından kılıç3838

» sümbül...
Salı Eyl. 02, 2014 12:36 pm tarafından Battal Ebrail

» taşın üçgen şeklinde delinmesi bir define işareti midir?
Çarş. Ara. 18, 2013 8:05 am tarafından 56476364528

» deneme
C.tesi Kas. 23, 2013 7:54 pm tarafından CANTAR

» buldugumuz bir taş
Ptsi Eyl. 09, 2013 3:54 am tarafından cansu

» Eski rum evleri ve definesi
Ptsi Eyl. 09, 2013 3:46 am tarafından cansu

Kimler hatta?
Toplam 3 kullanıcı online :: 0 Kayıtlı, 0 Gizli ve 3 Misafir


Sitede bugüne kadar en çok 213 kişi C.tesi Tem. 29, 2017 8:28 am tarihinde online oldu.
RSS akısı


Bağlı değilsiniz. Bağlanın ya da kayıt olun

Grave construction and burial rites

Aşağa gitmek  Mesaj [1 sayfadaki 1 sayfası]

1 Grave construction and burial rites Bir Salı Eyl. 28, 2010 10:00 pm




In contrast to northern Upper Germany only a few isolated tumuli (here meaning round barrows on a stone tambour or drum) have been discovered, and no distinct barrow culture seems to have existed in the area. The most noteworthy is the Flavian tumulus at Augusta Raurica/Augst. At 15m in external diameter (it was probably intended to be 50 Roman feet) and with an original height of around 10m, this is one of the largest graves on the Rhine, but it is still smaller than similar structures in the Gallic coloniae. The tumulus at ’La Gironette’ near Augustodunum/ Autun, for example, was nearly twice as big, although that outside Arausio/Orange was only marginally larger. More important than its sheer size was its position on a marked spur immediately in front of Augst’s impressive east gate. This lay on the main road to Vindonissa, and the main roadside necropolis only began once the spur had been passed. No inscription has survived, but such a prominent position would suggest that the person buried was the recipient of a public funeral (funus publicum). There is additional evidence to support such a hypothesis, for only one grave was found inside it: an off-centre bustum (a cremation on the site of the funeral pyre) of a male who was probably 35-40 years old. The monument is thus later than the burial itself and so cannot have been constructed during the deceased’s lifetime, as so many other monuments were. Hence it is more likely to be the result of a public decree, which stood in public space. This type of round grave was still considered a particularly ‘aristocratic’ form in the 1st century AD and so would have been appropriate for an honorific tomb. A grave inscription from Avenches (see below) expressly mentions a funus publicum for a member of the Helvetian upper class and, in the case of Augst, we can only surmise that the dead man belonged to one of the leading families. No expensive grave goods were found, even amongst burnt goods from the pyre, but three amphorae are worth mentioning, which had a capacity of c. 80 lt of wine. The grave furniture otherwise seems rather humble, which is in keeping with the Italo-Roman tradition. The monument’s construction follows a Mediterranean pattern, with gravel filled relieving arches, strengthening cross-walls and a massive central support for a crowning pinecone or statue. The remains show that the tambour (or drum), and possibly the enclosure wall, was colourfully decorated with lime and sandstone. A pottery kiln found between the tumulus and its enclosure wall shows that the site had lost its sacred character by c. 200 AD and its final destruction dates to the start of the 4th century (Schaub 1992, 77-102).

Another variant of the tumulus tomb is the barrow at Friesen in south-east Alsace (Raurican territory). Its opus reticulatum enclosure wall was 25m in external diameter and still stood 75cm high when it was excavated in 1964/5. The weight of the earth barrow was contained by radial buttresses, rather than internal relieving arches, and these stub walls may have born columns or tomb guardian sculptures. The tumulus is thought to have been 7-8 m high and, on balance, it seems that the tambour wall was probably lower than its counterpart at Augst. It dates from 50-100 AD and formed the centrepiece of a villa cemetery (Landes 2002, 40 u. 70).
A small, supposedly Roman built barrow, with no stone tambour, was excavated near Ellikon (Kt. Zürich) in 1985, and contained several Roman graves (Hedinger 1996). Secondary burials have also been noted in prehistoric barrows, however, for example at Lembach, Oberlauchringen and Tiengen and could represent immigrants from regionswhere barrow burials were still current (Trumm 2002, 173).


The two largest multi-storey mausolea yet excavated in southern Upper Germany lay along a by-road to the north-east of the Helvetian civitas capital Aventicum/Avenches (Castella 1998; Castella 1999; Castella 2002; Bossert 2002). Dendro-chronology of oak piles from beneath the northern foundations of one of the monuments produced a felling date of c. 30 AD, and such a context is sufficient to date the mausoleum as a whole. The larger of the two structures was probably about 25m high and its semicircular ground plan is so far unique in the province, although common for high-ranking people in Mediterranean areas. The many architectural fragments found allow us to reconstruct a combination of an exedra (cf. grave monuments in Raetia) and a mausoleum of the Poblicius-Type (cf. Grave monuments in Lower Germany). The monument was crowned by a temple, which is likely to have contained statues of the deceased. Rreconstructions give some impression of the colourful painted decoration on Roman grave monuments.
As already implied, the mausolea were not part of an Italian style ‘urban’ street necropolis. Instead they formed the centrepiece of a private cemetery with three adjoining grave enclosures, which originally seem to have been part of a rich villa suburbana. The two southern enclosures contained relatively manageable numbers of graves, but the northern area was intensively used, with over 200. Apart from the stone foundations of two small funerary shrines (?), no grave monuments were found and this may have been a servants' cemetery in the shadow of the owners' tombs. The southern monument was decorated with carved reliefs, including ornamental shields (clipei) on its base. This motif was borrowed from triumphal architecture and can be found i.a. in the Forum of Augustus at Rome. Upper German grave architecture only used the design in exceptional cases, however, and they are more common in the neighbouring province of Gallia Narbonensis to the south, especially in the Geneva area (Bossert 2002, 70).

These impressive grave monuments formed the centrepieces of two enclosed family cemeteries, each of which had several cremations and inhumations grouped around the monuments, along with the remains of funeral pyres. The monuments' dimensions were in keeping with an exclusive position on the opposite side of the road from two Gallo-Roman temples, surrounded by temenos walls. The grave of an Augustan period women was discovered beneath the cella of one of these temples, and so it seems likely that they too developed from a funerary cult. Coins continued to be deposited here into the 4th century, which suggests that this must have been more than a purely private, family commemoration and we may be seeing a founder or hero cult similar to Mediterranean examples. The proximity of the mausolea to what may have been an ancestral cult at least local importance, would thus further underline their importance. Sadly, no inscriptions survive and so we can only speculate as to the social rank of the deceased. But, again, the monuments' size and position is suggestive.

Two mid 1st century AD grave inscriptions from Avenches refer to two men who must have been part of the elite of the civitas. As the actual inscribed slabs had been removed from their tombs in post-Roman times and reused elsewhere, nothing can be said about their original contexts. As a result, there is nothing to link them to the "En Chaplix" mausolea, but they do show the sort of person who might have been involved in the construction of such monuments. The inscriptions read as follows:
1. Inscribed slab of 73 x 56 x 3-5 cm

[C(aio) I]ul(io) C(ai) f(ilio) Fab(ia) Camil/[lo s]ac(erdoti) Aug(usti)/ mag(no) / [trib(uno)] mil(itum) leg(ionis) IIII Maced(onicae) / [hast]a pura et cor(ona) aur(ea) / [dona]to a T(iberio) Claud(io) Caes(are) / [Aug(usto) ite]r(um) cum ab eo evocatus / [in Brita]nnia militasset Iul(ia) / [Ca]milli fil(ia) Festilla / ex testamen(to).
'For Gaius Julius Camillus, son of Gaius, of the Fabian tribe, priest in chief of the Imperial cult, Military tribune of Leg. IIII Macedonica, twice decorated with the silver spear and gold crown by Tiberius Claudius Caesar Augustus, when he served as remobilized veteran under his command in Britain. Iulia Festilla, daughter of Camillus had this built in accordance with his will'. (Walser 1979 Nr. 87)
2. Inscribed slab of 75 x 72 x 27 cm

C(aio) Valer(io) C(ai) f(ilio) Fab(ia tribu) Ca/millo quoi publice / funus Haeduorum / civitas et Helvet(i) decre/verunt et civitas Helvet(iorum) / qua pagatim publice / statuas decrevit / I[u]lia C(ai) Iuli Camilli f(ilia) Festilla / ex testamento. (Walser 1979 Nr. 95).
'For Gaius Valerius Camillus, son of Gaius, of the Fabian tribe, for whom the civitas of the Haedui and the (comunity of the) Helvetii decreed a public funeral and for whom the civitas of the Helvetii, by a vote in its districts, decreed the erection of statues. Julia Festilla, daughter of Caius Julius Camillus had this built in accordance with his will'
The Camilli were probably Avenches' most influential family. Their best known ancestor was mentioned in Latin literature as a partisan of Caesar, and was involved in the execution of Decimus Brutus, one of Caesar's murderers (Frei-Stolba/Bielman 1996, 2 u. 36-39). The two people named in the inscriptions belonged to different branches of the family, as is shown by the different gentil names of Iulius and Valerius, which were granted as part of the award of Roman citizenship. In addition to the grave inscription, we also have the base for an honorific statue of the tribune C. Iulius Camillus, whose inscription provides the same information (Walser 1979 Nr. 86). This was removed in the Middle Ages, so its original location (e.g. by the tomb or on the forum?) is unknown. Both monuments offer an amazing parallel with those of the eques Romanus Cl. Paternus Clementianus, in Epfach (cf. grave monuments in Raetia). C. Valerius Camillus' influence obviously extended far into neighbouring Gallia Lugdunensis, for the Haedui who joined with the Helvetii to degree his publicfuneral came from this province.
Another mausoleum, at Wavre (Kt. Neuchâtel), shows links to the large Avenches- "En Chaplix" monuments, because of its U-shaped ground plan. It is markedly smaller, however, rising to 10m high on a 3.6 x 3.5m base. It had a small internal vault or room to house the burial containers (e.g. ash cists or stone urn), but there was clearly no central grave, which supports a hypothesis that the burial lay above ground. It is not certain whether its front entrance was openly accessible, or blocked by a door, but numerous architectural fragments allow a two storey mausoleum with pediment and acroters to be reconstructed. Several of the fragments derive from three c. 1.4 times live size statues of the deceased, which probably stood in a temple storey. These include a hand holding a scroll (volumen), which is typical of classical togate statues and usually indicates Roman citizenship. The monument stood in the 13 x 13m enclosure of a villa cemetery and can be dated on stylistic grounds to the first half of the 2nd century AD (Bridel 1976).
The mausoleum at Delémont (Kt. Jura) must have had similar dimensions, to judge from its 4 x 2.3m concrete base and the numerous small architectural and statue fragments found. It too sat in a (17 x 18.5 m) walled villa cemetery (Légeret 2000, 235).

A set of relief carved blocks from Basilia (Basel) are more difficult to interpret, as they were found away from their original context. They show soldiers with a captive, and similar scenes are known from a number of Upper German grave monuments: for example on the side panels of the niche monuments of Nickenich, and the pillar monuments of Stuttgart-Zazenhausen (Klatt 1996; Meyer 1998). Nevertheless, it remains contentious whether they represent a 1st century grave or a 1st or 2nd century victory monument (Neukom 2002, 114-117).
We now turn to the territory of the east Gallic Lingones, in south-western Upper Germany. Here a three-storey mausoleum stood at Faverolles, on a long-distance road near the tribe's civitas capital Langres. It probably belonged to the cemetery of a large villa and, like the Poblicius-Monument in Cologne (which was only half the size), a substantial part of the original architecture (c. 5%) has survived. These fragments permit a fairly reliable reconstruction of a tower-like structure, reminiscent of southern Gallic mausolea (Walter 2000) such as the so-called 'Julii-monument' in Glanum near Saint-Rémy-de-Provence, and similar monuments near Orange, Aix-en-Provence and Nîmes (Landes 2002). It would originally have stood 23.6m high. Its upper storey would have formed a round colonnaded temple (tholos), and the Avenches-"En Chaplix" and Faverolles monuments make up three of the northernmost examples of these three-story, tower-like mausolea.

Four almost life sized grave statues are known from Monthureux-sur-Saône, right on the border with the Belgian tribe, the Leuci. Their architectural context is unknown (Castorio 2000, 118 f.) and they may have stood in a mausoleum, grave garden or funerary temple, but they could be linked with the inscription from the grave of a certain Sextus Iulius Senovir.

Pillar and niche monuments

In addition to the tower-like mausolea inspired by southern Gaul in the vicinity of the civitas capitals of Avenches and Langres, further differences in grave architecture can be noted, which set southern Upper Germany apart from northern part of the province. In particular, pillar monuments in the style of the "Igeler Säule" become increasingly rare. Individual examples certainly existed, and a prime example is a block from Avenches, carved with a relief with a family scene (Bossert 1988, 81 f.). But they never became such a dominant type as they did amongst the 2nd and 3rd century grave monuments of northern and central Upper Germany. Mausolea with funerary statues, on the other hand, continued to bebuilt in the area well into the 2nd century.
Several architectural fragments from Dijon are known that show relief scenes from the everyday lives of the deceased, and these isolated pieces could be ascribed to pillar monuments by analogy to Rhenish and Treveran examples.
However, they might just as probably represent the remains of oversized tombstones (stelae) or parts of impressive, façade- like grave garden frontages. One monument from Til-Châtel near Dijon is exceptional in this context, and commemorates a wine merchant with a grave in the shape of a shop front. But, although another example is known from Dijon, this form of grave monument is unknown on the Rhine and upperDanube (Langner 2002, 329-337).

Monolithic pediments, more than 1m wide are known, and seem likely to have topped large stelae, shrines (aediculae) or niche monuments. Examples of such monuments are known from Augst (Bossert-Radtke 1992, 100 f) and from Lingonian territory, but niche monuments from the north of the province usually lacked pediments, what might just due to preservation.

Grave gardens

In contrast to the 1st century Rhineland and Raetia, grave gardens and enclosure ditches do not seem to have been universal in Helvetian territory (Hintermann 2000, 44). In addition to the walled mausolea enclosures discussed above, enclosing hedges and ditches are known as cemetery bounderies, for example at Weil am Rhein (Kr. Lörrach; Asskamp 1989, 16 f.), but they are less common around single graves. Examples of individual enclosures are known from Vindonissa, where the excavated cemeteries along the roads running south, west and north from the fortress show significant differences. Those in the south and west had rather humble graves and only a few grave monuments. Only the north had a roadside necropolis on the original classical/ Italian model, and this was obviously the town's preferred, elite burial ground. Several rectangular 40-50cm wide strip foundations are known from grave shrines (aediculae) or enclosure walls, but most of these buildings were deliberately destroyed in the last third of the 1st century AD. This shocking sacrilege must have had a specific reason, and there may be a link to the well attested damnatio memoriae of the 21st legion after its shameful conduct during the year of the four Emperors in 69AD. The devastation is clearly visible on statues, such as the small head of a sphinx (?) and the body of a triton (?), which had been intended as grave guardians (Bossert 1999, Nr. 18-19). Remarkably, though, the Vindonissa cemeteries all contained male and female burials and so the north cemetery was not just the preserve of soldiers.

The situation is different in Lingonian territory, where we even have an epigraphic source that explicitly mentions the construction of a grave garden. This is the so-called "Testament of the Lingonian", a lengthy grave inscription known only from a Medieval copy. It records the last will of a rich Gaul and concerns the provisions he made for his funeral,monument and grave goods (Le Bohec 1991).
The enclosure walls of two grave gardens at Nod-sur-Seine, near Châtillon-sur-Seine (Burgundy), are an archaeological parallel to this source. The enclosures measure 10 x 12m and 10 x 8m respectively, with niche-like annexes. They may have been roofed as small shrines (aediculae), but an open reconstruction cannot be ruled out. Several sculptural fragments were recovered during excavations, including a statue that may portray the deceased (Renard 1993; Landes 2002, 48 f). The ‘Testament of the Lingonian’does mention the erection of a statue of the dead in a grave garden.

Grave altars

Grave altars (arae) are as common in the south of the province as the north, especially in the area around Avenches. As in the Rhineland and Raetia, they appear to have been absent before the mid 2nd century, with the possible exception of one from the legionary base Vindonissa/Windisch. This pulvinus-fragment has been tentatively dated to the late 1st century and, if that is correct, the monument would presumably just reflect the personal taste of a legionary from Italy (Bossert 1999, 51 f). Another grave altar from Avenches was commissioned by members of a goldsmith’s family from Lydia in Asia Minor (Walser 1979 Nr. 117).

Bende 1 Para Vardı.
Sendede 1 Para.
Paraları Değiştirdik.
Paramız Artmadı Senin 1 Paran,Benimde hala 1 Param Var.
Bende 1 Bilgi Vardı.
Sendede 1 Bilgi Bilgileri Değiştirdik.
Bak Şimdi Seninde 2 bilgin.
Benimde 2 bilgim oldu...



2 Geri: Grave construction and burial rites Bir Salı Eyl. 28, 2010 10:11 pm



Cemeteries and Sanctuaries

Another characteristic of Helvetian and Sequanian territory is the frequent association (or even combination) of cemeteries with sanctuaries. The phenomenon is also sometimes present in the southern Limes area, e.g. at Stuttgart-Bad Cannstatt and Rottenburg. Deposits of funerary sculpture and architectural fragments have been found in the cemetery areas at both places. These had been assembled in post-Roman times and included a dedication to Herecura, the goddess of the underworld, whose sanctuaries are often found near cemeteries (Meyr 2000).

In addition to Avenches, the mausoleum at Chavéria (Dep. Jura, F) in Sequani territory, can also be used as an example. To judge from its 5.2 x 4.4m foundations, it may have been somewhat larger than those from Wavre and Délemont. The upper storey was probably an open four sided temple (tetrastylos) and it stood in a 17.5 x 11.1m walled cemetery, next to a sanctuary and a small settlement, that probably provided maintenance (CAG 39, 294 f.). The mausoleum was a later (c. late 2nd century) addition to a pre-existing cemetery, but how it relates to the neighbouring sanctuary, remains unclear.
Another example is the villa cemetery at Poligny (33.5 x 26.5 x 32 x 22.5 m in size), to the east of Dole, in Sequani territory. In one corner of the walled cemetery the 4.65m strip foundations of a square grave monument were found, which is best reconstructed as resembling a temple. This burial ground, too, lay in the immediate neighbourhood of a sanctuary with a pronaos-temple (CAG 39 Jura, 570).
The walled family burial ground at the villa of Biberist-Spitalhof (Kt. Solothurn) occupies an unusual position (Schucany 1995; Schucany 2001). For it lay centrally within the estate's large internal courtyard (c. 70m from the pars urbana), rather than outside the walled villa enclosure, as elsewhere. Strictly speaking, this should be a breach of ancient Roman funerary law, but graves have also been found close to the main houses of other Helvetian villas, and these burial laws were apparently interpreted flexibly. At the west end of the cemetery a bustum was found for three individuals who had been buried at the same time (a man of c. 50, a woman and a new-born baby). This was marked by a 2.13m high stelae with an halved column. The position just inside the villa area suggests the grave of a founder, similar to Avenches- "En Chaplix". Evidence for a later exhumation (and reburial) may be linked to a change in ownership after the third quarter of the 2nd century, and a stone urn shows influence from Gaul, where they are common. Bierbach in the Palatinate, which was situated on Mediomatrici territory in Gallia Belgica, has also produced an impressive grave monument, this time immediately in front of the villa's main façade.
As long as it’s a pyramid – Pyramidal grave monuments

One peculiar habit of marking graves at the surface was monolithic, man-sized grave stones in the form of narrow pyramid stumps. These were largely confined to south- western Upper Germany and the distribution centres on the c. 40 examples around Dijon and a few more found near Andemantunum/Langres (Joubeaux1989).
With one exception from Langres, the monuments do not carry relief decoration, but have smooth outer surfaces, and were thus comparatively low-key in appearance. The regional pattern is matched by indigenous Gallic names on the inscriptions (Le Bohec 2003, 90 ff) and, interestingly, the term monumentum is attested for the markers, e.g. m(onumentum) Lit/uge/ni, Bi/racati (filii): "'The grave of Litugenus, son of Biracatus" (Le Bohec 2003 Nr. 114).
The origins of this burial habit remain partially unresolved. On the one hand, they seem likely to relate back to pre-Roman, Celtic obelisks, but there is a chronological hiatus between these and the pyramid stelae which, although difficult to date, are usually assigned to the period 50-200 AD. It is possible that the equivalent early Roman monuments were predominately made of wood and have thus disappeared.
Some of these pyramids have been found far into western Switzerland, for example at Martigny and Nyon, and it is conceivable that they may be connected to immigrants from Lingonian territory. The pyramidion from Nyon probably stood on a grave with no other substructure and there is certainly no evidence that it formed part of a finial for a larger monument. Strictly speaking it was a pyramid stela, but in marked contrast to the dimensions of other examples, it is currently the smallest grave monument known from Upper Germany: all of 22.5 cm high.
Exceptions and unusual forms

A further unusual custom on Lingonian territory were stelae with arched niches and surrounding inscriptions.
Funerary stelae in the shape of houses or miniature grave monuments are found further north, on the territory of the Leuci, in Gallia Belgica. The example of these small monuments can be seen as an influence in the territory of the neighbouring Lingones in Upper Germany (Burnand 1990, 189).
In Alsace, a specific variety of hut-shaped gravestones can be found, that imitated tent-like structures, thatched huts or houses. Originally, these were probably put on a base over the grave and had inscriptions cut into their fronts. More sophisticated examples from Tres Tabernae/Zabern had a shield-like frontage with an opening for offerings or oil lamps (Forrer 1918, 60 f.). The container for the cremation ashes was usually put under the main structure.
The case of an 86cm high ‘house urn’ from Sumelocenna/Rottenburg is worth mentioning, whose interior provided room for a small urn or oil lamp. There is also a gravestone with a gable and a niche for the urn from Neuenhaus near Nürtingen (Haug/Sixt 1914 Nr. 152 resp. Nr. 223). Such graves are, so far, unusual in the Limes area and they may point to immigrants from eastern Gaul.
Grave construction and burial rites

Cremation (busta and urn graves) was the most common rite amongst the burials found around the mausolea discussed above.Indeed, only the Avenches- "En Chaplix" cemetery contained inhumations.It was used into the mid 3rd century. Almost regular ash or sacrificial pits/shafts are known (fosses à offrandes/ dépotoirs; Castella 2002) and one such sacrificial shaft, next to the Chavéria mausoleum, contained fragments of 82 vessels. These burials tend to have disproportionately rich grave goods, in keeping with Celtic ideas on the afterlife. The normally sumptuous provision of table ware, drinking vessels and amphorae correspond with decorated relief, which frequently evoke Bacchic motifs (wine and love) (Bossert 2002, 71). Indeed, the Celtic belief in an afterlife that focused on a continued earthly existence, was materially different to the Graeco-Roman topoi of a happy eternity in Elysium. A certain preference for Attis is apparent amongst the mythological relief scenes from Avenches, Nyon and other sites in southern Germania Superior. The motif is rarer in the Rhineland, however, and is not known at all in Raetia, so it may reflect influence from southern Gaul. The largest grave monuments of southern Upper Germany stood in the family burial grounds of isolated settlements with a high standard of living (rural villas), but seldom in an urban roadsidenecropolis, albeit the latter have seldom been excavated to a larger extend.


Kuzey Üst Almanya aksine sadece birkaç izole tümülüsler (burada ya da bir taş tambur üzerine yuvarlak höyük anlam davul) tespit edildi ve hiçbir ayrı höyük kültür alanında var gibi görünüyor. En dikkat çekici Augusta Raurica / Augst de Flavius höyük olduğunu. (Muhtemelen 50 Roma ayak düşünülmüştü) dış çapı 15m At ve 10m civarında orijinal yüksekliği ile, bu Ren en büyük mezar biridir, ama yine de Galya coloniae benzer yapıların daha küçüktür. Bu dış Arausio / Turuncu sadece marjinal büyük olmasına rağmen de tümülüs 'La Gironette' yakın Augustodunum / Autun, örneğin, neredeyse iki kat büyüktü. Daha onun büyüklüğü daha önemli konusundaki tutumunu bir Augst etkileyici doğu kapısının hemen önünde teşvik oldu. Bu ve Vindonissa için ana yol üzerinde yatıyordu kabul edilmişti mahmuz kez ana yol kenarındaki nekropol sadece başladı. Hanın kitabesi, ancak hayatta sahip böyle önemli bir pozisyon gömülü kişi bir kamu cenaze (funus publicum) ile alıcı olduğunu öneririz. sadece bir mezar için böyle bir hipotezi desteklemek için ek delil içinde buldu vardır: muhtemelen 35-40 yaşında bir erkek bir merkez dışı bustum (cenaze ateşinde bir sitede bir kremasyon). Anıt ve mezar kendisinden daha sonra böylece bu yüzden ölen ömrü boyunca inşa edilmiş değil, bunun bir çok diğer anıtlar vardı. Dolayısıyla daha çok kamusal alanda duran bir kamu kararı, sonucu olması muhtemeldir. yuvarlak mezar Bu tür hala 1 yüzyılda özellikle 'aristokrat' şeklinde kabul edildi böylece bir yüceltici mezar için uygun olurdu. Avenches (aşağıya bakın) bir mezar yazıtı açıkça Helvesiyen üst sınıfın bir üyesi için bir funus publicum bahseder ve Augst durumunda, sadece ölü adamın önde gelen ailelerinden birine ait olduğu tahmin yürütebiliriz. Pahalı mezar mal, ancak pyre yanmış eşya bile arasında bulunmuş üç amphora belirterek, bunların bir kapasiteye sahip değerdir c. şarap 80 lt. Mezar mobilya aksi Italo-Roma geleneği doğrultusunda olan, oldukça mütevazı görünüyor. Anıtın inşaat çapraz duvarlar ve bir taçlandıran pinecone veya heykel için büyük bir destek merkezi güçlendirme çakıl dolu giderici kemerleri ile bir Akdeniz desen izler. Tambur ve muhtemelen muhafaza duvarı, renkli kireç ve kum ile süslenmiş (ya da davul) olduğunu göstermektedir kalır. Bir çömlek fırını tümülüs ve site kutsal karakteri kaybettiği kendi muhafaza duvarı gösterir arasında bulundu c. 200 AD ve 4. yüzyılın başlatmak için nihai imha tarihleri (Schaub 1992, 77-102).


tümülüs mezar bir başka varyantı güney-doğu Alsace (Raurican bölge) içinde Friesen de höyük olduğunu. Onun opus Reticulatum muhafaza duvar ve dış çapı 25m oldu hala 75cm, 1964 / 5 kazıldı zaman yüksek durdu. toprak höyük ve ağırlığı ve radyal iç rahatlatma kemerler yerine, payandaların tarafından kontrol altına alınmıştı bu saplama duvarlar sütun veya türbe veli heykeller doğmuş olabilir. Höyük 7-8 m yüksekliğinde sanılan ve denge üzerine, bu tambur duvar muhtemelen Augst onun muadili daha düşük olduğu görünüyor. O 5-10 MS tarih ve (Landes 2002, 40 u. 70) bir villa mezarlığın merkezinde kurdu.

hiçbir taş tambur ile küçük, sözde Roma inşa el arabası, 1985 yılında Ellikon (Kt. Zürich) yakın kazılmış ve (Hedinger 1996) birkaç Roma mezarları bulunuyordu. Ikincil gömüler de Lembach, Oberlauchringen ve Tiengen de örneğin prehistorik el arabaları, ancak, belirtildiği olmuştur höyük mezarlar hala (Trumm 2002, 173) geçerli nerede bölgelerden gelen göçmenleri temsil edebilir.

En büyük iki katlı mozoleler henüz güney Üst Almanya'da kazılan kuzey-Helvesiyen civitas sermaye doğusunda bir tarafından yol boyunca yatıyordu Aventicum / Avenches (Castella 1998; Castella 1999; Castella 2002; Bossert 2002). anıtlarından biri kuzey temelleri altından meşe kazık Dendro-kronolojisi bir felling tarih üretilen c. 30 AD, ve böyle bir bağlamda bir bütün olarak Türbe tarih yeterlidir. Iki yapı daha büyük ve muhtemelen yaklaşık 25m yüksekti onun yarım daire kat planı Akdeniz bölgelerinde yüksek rütbeli daha yaygın olsa da için, şimdiye kadar tek il bulunmaktadır. Birçok mimari parçalar ve (Raetia içinde bkz. mezar anıtları) bize bir eyvan bir kombinasyonu yeniden izin verir bulundu bir türbe Poblicius (Aşağı Almanya bkz. Mezar anıtları) yazın. Anıt merhum heykelleri yer olma ihtimali olan bir tapınak, daha süslüydü. Rreconstructions Roma mezar anıtları üzerinde renkli boyalı dekorasyon bazı izlenimini vermektedir.


zaten zımni olarak, mozoleler bir İtalyan tarzı 'urban' sokak nekropol bir parçası değildi. Bunun yerine aslında zengin bir villa suburbana bir parçası olduğu gibi üç bitişik mezar muhafazaları, özel bir mezarlık merkezinde kurdu. İki güney muhafazaları, ancak mezar nispeten yönetilebilir sayıda bulunan kuzey bölgesinde yoğun olarak 200 ile kullanılmıştır. iki küçük mezar türbelerin (?) ve taş temeller dışında, hiçbir mezar anıtları bulundu ve bu mezarların bir memur sahiplerinin gölgesinde mezarlık 'olabilir. Güney anıtın tabanına süs kalkanlar (clipei) dahil oyma kabartmalar ile dekore edilmiştir.

Bu motif ve zafer mimariden ödünç olarak ia bulunabilir Roma'da Augustus Forumu'nda. Üst Alman mezar mimarisinin tek Ancak, istisnai durumlarda tasarım kullanılmış ve onlar (Bossert 2002, 70) Cenevre alanında özellikle, daha güneyde Gallia narbonensis komşu il yaygındır.

Bu etkileyici mezar anıtları boyunca cenaze Pyres kalıntıları ile, her biri birkaç kremasyonlar ve toprağa gömü anıtları etrafında gruplanmış olan iki kapalı aile mezarlıkları ve centrepieces kurdu. Anıtların 'boyutları temenos duvarlarla çevrili iki Gallo-Roma tapınaklarından yolun karşı tarafında çok özel bir konumu ile devam edildi. bir Augustus döneminde kadınların mezar ve bu tapınaklar birinin cella altında keşfedilen bu yüzden onlar da bir mezar kült gelişen olası görünüyor. Paralar bu tamamen özel ve aile anma daha fazla olması gerektiğini ve bir kurucusu ya da kahraman kült Akdeniz örneklere benzer görüyor olabilirsiniz öneriyor 4. yüzyılda içine buraya yatırılır olmaya devam etmiştir. en azından yerel önemi bir atalara kült olmuş olabilir ne mozoleler olan yakınlığı, böylece daha fazla önemini vurgulamak istiyorum. Ne yazık ki, hiçbir yazı ve hayatta bu yüzden sadece ölen kişinin sosyal rütbesine kadar spekülasyon olabilir. Ama yine anıtlar 'boyutunu ve konumunu düşündürür.

Avenches İki orta MS 1. yüzyıl mezar yazıtları civitas elit bir parçası olmalı iki adam bakın. gerçek yazılı levhalar sonrası Roma devrinde onların mezarları çıkarılmıştır olduğu gibi ve başka yerlerde yeniden, hiçbir şey orijinal bağlamları hakkında söylenebilir. Sonuç olarak, "En Chaplix" mozoleler onları bağlamak için başka bir şey değildir, ancak bu tür anıt yapımında söz konusu olabileceğini kişinin sıralama gösteriyor. aşağıdaki şekilde yazıtlar okuyun:

1. 73 x 56 x 3-5 levhanın cm Yazıtlı

[C (AIO) I] ul (io) C (ai) f (iliyo) Fab (ia) Camil / ac (erdoti) Ağustos (usti) / mag (hayır) / [trib (uno)] mil [lo s] (itum) bacak (Ionis) IIII Maced (onicae) bir pura et kor (ona) aur (adet), T (iberio) CLAUD (io) Caes (ler) için / [dona] / [hast] / [Ağustos (usto )) için Brita] nnia militasset Iul (ia) / [Ca] milli fil (ia) Festilla / eski testamen (in / [] r (um) cum ab eo evocatus ite.

'For Gaius Julius Camillus, Fabian kabilesi Gaius oğlu, İmparatorluk kültünün baş rahibi, Bacak Askeri tribün. IIII Macedonica iki kez o kadar İngiltere'de emrindeki kıdemli remobilized hizmet Tiberius Claudius Caesar Augustus tarafından gümüş mızrak ve altın taç ile dekore edilmiştir. Iulia Festilla, Camillus kızı vasiyeti 'uyarınca bu yapmışlardı. (Walser 1979 Nr. 87)

2. 75 x 72 x 27 cm döşeme Yazıtlı

C (AIO) Valer (io) C (ai) f (iliyo) Fab (ia tribu) Ca / millo quoi publice / funus Haeduorum / civitas et Helvet (i) decre / verunt et civitas Helvet (iorum) / nereye pagatim publice / statuas decrevit / I [u] lia C (ai) Iuli Camilli f (Ilia) Festilla / eski testamento. (Walser 1979 No. 95).

'Haedui ve kime civitas ve halka açık bir cenaze hükmettiğimiz Helvetler (of dünyasının) için ve Fabian kabilesinin Gaius Valerius Camillus, Gaius oğlu için, kimi ilçelerinde oyla Helvetler ve civitas, Heykellerin ereksiyon karar verdi. Julia Festilla, Caius Julius Camillus kızı vasiyeti 'uyarınca bu yapmışlardı

Camilli muhtemelen Avenches en nüfuzlu aile idi. En iyi bilinen atası ve bir Sezar partizan olarak Latin edebiyatı sözü edilen Decimus Brutus, Sezar'ın katilleri biri (Frei-Stolba/Bielman 1996, 2 u. 36-39) yürütülmesinde görev aldı. yazıtlarda adlı iki kişi olarak Roma vatandaşlık ödülü bir parçası olarak kabul edildi ve Iulius Valerius farklı gentil isimleri ile gösterilir, ailenin farklı dallarında aitti. mezar yazıtı ek olarak, biz de yazıt sağlar aynı bilgileri (Walser 1979 No. 86) tribün C. Iulius Camillus, bir saygı ifadesi heykeli için tabanı var. Bu özgün konumuna (mezar ya da forum gibi?) Çok bilinmiyor, Ortaçağ'da çıkarıldı. Her iki anıt Diyojen Cl eques olanlar ile inanılmaz bir paralellik bulunuyor. Epfach içinde Paternus Clementianus, (bkz. Raetia mezar anıtları). C. Valerius Camillus 'etkisi açıkça derecede onun kamu cenaze bu ilin gelen Helvetler ile katıldı Haedui için, Gallia Lugdunensis komşu kadar uzattı.

Wavre (Kt. Neuchâtel), bir başka türbe, onun U şeklinde kat planı nedeniyle, büyük Avenches-"En Chaplix" anıtlar bağlantıları gösterilir. O 10m 3,6 x 3,5 m kaide üzerine yüksek yükselen, ancak belirgin küçüktür. Ama, küçük bir iç tonoz veya oda mezar kaplar (örneğin kül cists veya taş urn) evine vardı mezar zemin üzerinde yatıyordu bir hipotezi destekleyen merkezi bir mezar, açıkça vardı. Ama, ön girişinde, açıkça erişilebilir olup olmadığını ya da bir kapı tarafından engellenen belli değil çok sayıda mimari parçalar alınlık ve acroters ile iki katlı bir anıt mezar yeniden izin verir. parçalarının bazıları üç kaynaklanmaktadır c. 1.4 kat, hangi olasılıkla bir tapınak katlı durdu ölen büyüklüğü heykelleri yaşıyor. Bu ve klasik togate heykellerinin tipik genellikle Roma vatandaşlık gösteren bir (volumen) kaydırma tutan bir el vardır. Anıt ve bir villa mezarlığın 13 x 13m muhafaza durdu 2. yy (Bridel 1976) ilk yarısına üslup tarihli olabilir.


Delémont (Kt. Jura) de Türbe onun 4 x 2.3m beton zemin ve çok sayıda küçük mimari ve heykel parçaları yargıç, benzer boyutlara sahip olmalıdır bulundu. Çok (Légeret 2000, 235) a (17 x 18.5 m) duvarlı villa mezarlıkta oturdu.

kendi özgün bağlamından uzak bulunmuştur olarak kabartma kümesi, Basilia (Basel) daha yorumlamak zordur bloklar oyulmuş. Onlar, bir esir asker göstermek benzer sahneler Üst Alman mezar anıtları bir dizi bilinmektedir: örneğin Nickenich bir niş eserlerin yan paneller, ve Stuttgart-Zazenhausen (Klatt 1996; Meyer 1998) ayağı anıtlar. onlar ya da 1. yüzyılda mezar yansıtmadığı konusunda Bununla birlikte, ihtilaflı kalan 1 veya 2 yüzyıl zafer anıtı (Neukom 2002, 114-117).

Şimdi güney-batı Üst Almanya, doğu Galya Lingones topraklarına dönüyor. Burada üç katlı bir mozole kabile civitas sermaye Langres yakın bir uzun mesafe karayolu üzerinde, FAVEROLLES durdu. Muhtemelen büyük bir villanın mezarlığa ait ve (sadece yarısı büyüklüğündeydi) Köln Poblicius-Anıtı, hayatta sahip özgün mimarisi (c.% 5) önemli bir parçası gibi. Bu parçaları bir kule benzeri yapının oldukça güvenilir rekonstrüksiyonu, Orange yakın güney Galya mozoleler (Walter 2000) Saint-Rémy-de-Provence yakın Glanum içinde sözde 'Julii-anıt' gibi ve benzeri eserlerin anımsatan izni , Aix-en-Provence ve Nîmes (Landes 2002). Özgün 23.6m yüksek durdu olurdu. Üst kat ve (Tholos) yuvarlak sütunlu tapınak oluşmuş olurdu Avenches-"En Chaplix" ve FAVEROLLES anıtlar bu üç katlı, kule benzeri mozoleler en kuzeydeki örnekleri üç makyaj.

Dört neredeyse hayat boyutunda mezar heykelleri Belçikalı kabilesi ile sınır, Leuci sağda, Monthureux-sur-Saône bilinmektedir. Mimari bağlam ve (Castorio 2000, 118 f.) bilinmeyen bir türbe, mezar bahçe veya mezar tapınak duruyordu olabilir, ama belli bir Sextus Iulius Senovir bir mezardan yazıt ile bağlantılı olabilir.

Sütun ve niş anıtlar

Avenches ve Langres ve civitas sermayelerin civarında güney Galya esinlenerek kule benzeri mozoleler ek olarak, mezar mimarisinde daha farklılıkları eyaletin kuzey kesiminde dışında güney Üst Almanya seti, kaydedilmemiştir. Özellikle, "Igeler Saule" tarzında ayağı anıtlar giderek seyrekleşir. Bireysel örnekler kesinlikle, mevcut bir örnek bir aile sahne olan bir rahatlama (Bossert 1988, 81 f.) ile oyulmuş Avenches bir blok vardır. onlar 2 arasında olduğu gibi ve kuzey ve orta Üst Almanya yüzyıl mezar anıtları 3 Ama onlar böyle bir baskın tipi olamadı. mezar heykelleri mozoleler Öte yandan, 2. yüzyıldan kuyunun içine alan üzerine inşa olmaya devam etmiştir.

Dijon çeşitli mimari parçalar ölen kişinin günlük yaşamını ve bu izole parçalarından göstermek kabartma sahneleri Ren ve Treveran örnekler kıyasen ayağı anıtlar atfedilen olabileceği bilinmektedir.

Ancak, onlar gibi muhtemelen büyük boyutlu mezar taşları (dikili taş) veya etkileyici, cephe gibi mezar bahçe frontages parçaları kalıntıları gösterebilir. Dijon yakınlarındaki Til-Châtel bir adet anıt, bu bağlamda istisnai ve bir dükkan önünde şeklinde bir mezar ile bir şarap tüccarı anısına. Ama, başka bir örnek Dijon bilinmesine rağmen, mezar anıtının bu formu Ren ve üst Tuna (Langner 2002, 329-337) üzerinde bilinmemektedir.

Monolitik alınlık fazla 1m bilinen geniş ve büyük dikili taş, türbelerin (aediculae) ya da niş anıtlar tepesinde olması muhtemel görünmektedir. Bu tür anıtlar örnekleri (Bossert-Radtke 1992, 100 f) Augst bilinen ve Lingonian topraklarından, ancak eyaletin kuzey niş anıtlar genellikle korunması ne olabilir sadece nedeniyle alınlık, yoktu.

Mezar bahçeleri
1. yüzyılda Ren ve Raetia, mezar bahçeleri ve muhafaza hendek aksine (Hintermann 2000, 44) Helvesiyen topraklarında evrensel olduğu gibi görünmüyor. duvarlı mozoleler muhafazaları yanı sıra çit ve hendekler Weil de örneğin, mezarlık sınırları olarak bilinir duyuyorum çevreleyen, üzerinde tartışılan Rhein (Kr. Lörrach; Asskamp 1989, 16 f.), ama onlar daha az tek mezar çevresinde yaygındır. bireysel muhafazaları örnekleri yollar boyunca kazılan mezarlık güney çalışan Vindonissa, batı ve kuzey kale göstermek önemli farklardan bilinmektedir. güney ve batı olanlar oldukça mütevazi mezar ve sadece birkaç mezar anıtları vardı. Sadece kuzey orijinal klasik / İtalyan modeline yol kenarındaki mezarlık vardı ve bu tabii ki kenti tercih ettiği, elit mezarlık oldu. Birkaç dikdörtgen 40-50cm genişliğinde şerit vakıflar, ancak mezar türbelerin (aediculae) veya muhafaza duvarlarından bilinen bu binaların çoğu kasıtlı son MS 1. yüzyılın üçüncü yıkıldı. Bu şok edici saygısızlık ve belirli bir sebebi olmalıdır 69AD dört İmparator yıl boyunca onun utanç verici davranış sonra 21 lejyon olan iyi tasdikli Damnatio memoriae bir bağlantı olabilir. Tahribat açıkça bir sfenks (?) Ve küçük baş ve mezar bekçileri olarak tasarlanmış olan bir triton vücut (?), (Bossert 1999, Nr. 18-19) gibi heykelleri görülebilir. Dikkat çekici olsa da, Vindonissa mezarlıklar tüm bayan ve erkek mezar bulunan bu yüzden kuzey mezarlık askerleri korumak sadece değildi.

Durum bile açıkça bir mezar bahçesi inşaatı söz epigrafik bir kaynak var Lingonian sınırları içinde farklı. Bu sözde, bir Ortaçağ kopyasından sadece bilinen uzun bir mezar yazıtı "Lingonian Ahit" dir. Bu onun cenaze, anıt ve mezar eşyaları (Le Bohec 1991) için yapılan hükümleri zengin bir Galya ve endişelerini sürecek kaydeder.

Châtillon-sur-Seine yakınında Nod-sur-Seine, (Burgundy), iki mezar bahçelerin muhafaza duvarları bu kaynak bir arkeolojik paraleldir. Muhafazaları ölçü 10 x 12m ve 10 x niş gibi eklerle birlikte sırasıyla 8m. Onlar, ancak (aediculae) küçük türbelerin olarak kapalı olabilir açık bir rekonstrüksiyon göz ardı edilemez. Çeşitli heykel parçaları ölen tasvir edebilir bir heykel gibi, kazılar sırasında ele geçmiştir (Renard 1993; Landes 2002, 48 f). 'Lingonian Ahit' bir mezar bahçesinde ölü bir heykelinin dikilmesi söz yok.

Mezar sunaklar
Mezar sunağı (arae) Avenches çevresi, özellikle gibi kuzey olarak eyaletin güneyinde yaygındır. Rheinland ve Raetia olduğu gibi, onlar lejyoner baz Vindonissa / Windisch birinden olası istisna ile, orta 2 yüzyıl önce olmadığı sanılıyor. Bu pulvinus-fragman geçici geç 1 yy edilmiş ve doğru olduğu, anıt muhtemelen sadece İtalya (Bossert 1999, 51 f) lejyoner ve kişisel zevk yansıtan olsaydı. Avenches bir başka mezar sunağı Anadolu'da Lidya bir kuyumcu ailesi (Walser 1979 Nr. 117) üyeleri tarafından görevlendirildi.

Mezarlıklar ve Kutsal Alanlar
Helvesiyen ve Sequanian topraklarının bir başka özelliği de kutsal olan mezarlıkların sık dernek (hatta birleşimi) 'dir. Fenomen, örneğin bazen güney Limes bölgede mevcut Stuttgart-Bad Cannstatt ve Rottenburg de. cenaze heykel ve mimari parçalar Mevduatı her iki yerde de mezarlık alanlarında bulunmuştur. Bu post-Roma devrinde monte edilmiş ve Herecura, tapınaklar sık sık mezarlıkları (Meyr 2000) yakınında bulunan yeraltı tanrıçası bir adanmışlık dahil.

Avenches, Ülkeleri topraklarında Chavéria de türbesi (Dep. Jura, F), ek olarak da bir örnek olarak kullanılabilir. onun 5.2 x 4.4m vakıflardan yargıç için, biraz Wavre ve Delémont dan daha büyük olabilir. Üst katı büyük olasılıkla açık bir dört taraflı tapınak (tetrastylos) idi ve muhtemelen bakım sunulan bir kutsal alan ve küçük bir yerleşim için (CAG 39, 294 f.) yanında, bir 17.5 x 11.1m duvarlı mezarlıkta durdu. Türbe, ancak daha sonra (c. geç 2. yüzyıl) önceden varolan bir mezarlık yanında oldu bu komşu kutsal nasıl bağlantılı, belirsizliğini koruyor.

Başka bir örnek Poligny de villa mezarlık (33.5 x 26.5 x 32 x boyutu 22.5 m) Dole ile, Ülkeleri topraklarında doğusunda. iyi bir tapınak benzer olarak yeniden bir kare mezar anıtı 4.65m şerit temeller bulundu duvarlı mezarlık, bir köşesinde. Bu defin de bir pronaos-tapınak (CAG 39 Jura, 570) ile kutsal yakında yatıyordu.

Biberist-Spitalhof (Kt. Solothurn) bir villada duvarlı aile defin alışılmadık bir pozisyonda (; Schucany 2001 Schucany 1995) kaplar. bu gibi başka duvarlı villa muhafaza ziyade dışında emlak's büyük iç avlu (c. pars urbana itibaren 70 m), içinde merkezi yattı. Doğrusu bu ama, antik Roma mezar hukuk ihlali olmalıdır mezarlarının da ve yakın diğer Helvesiyen villa ana evler tespit edilmiş olup bu mezar kanunlar görünüşte esnek yorumlandı. Bir bustum aynı zamanda (c. 50, bir kadın ve bir yeni doğan bebeğin bir adam) 'de gömüldüğü üç bireylerin bulundu mezarlığın batısında sonunda. Bu bir yarıya sütun ile 2.13m yüksek steller damgasını vurdu. Pozisyonu sadece villa alanı içinde bir kurucusunun mezarını, Avenches-"En Chaplix" ile benzer. Daha sonra kazı (ve reburial) için kanıtlar ve 2 yüzyılın üçüncü çeyreğinden sonra mülkiyet değişikliği ile bağlantılı olabilecek bir taş kap ortak olan Galya itibaren etkisini gösterir. Gallia Belgica içinde Mediomatrici topraklarında yer almıştır Pfalz, içinde Bierbach, aynı zamanda etkileyici bir mezar anıtı, villa ana cephesinin hemen önünde bu sefer üretti.

Piramidal mezar anıtları - Sürece bir piramit's gibi

Yüzeyde işaretleme mezar Bir tuhaf alışkanlığı dar piramit kütükler şeklinde yekpare, adam ölçekli mezar taşları oldu. Bu büyük ölçüde güneybatı Üst Almanya ve üzerinde dağıtım merkezleri sınırlı idi c. Dijon yaklaşık 40 örnek ve birkaç Andemantunum / Langres (Joubeaux 1989) yanında bulundu.

Langres itibaren bir istisna ile, anıtlar, kabartmalı taşımak istemiyorum ama düzgün dış yüzeylere sahip, dolayısıyla nispeten düşük görünüş önemli idi. Bölgesel desen, örneğin ilginç terim Monumentum işaretleri için onaylanmış olan yazıtları (Le Bohec 2003, 90 vd) ve üzerinde yerli Galya isimleri ile uyumludur / Uge m (onumentum) Lit / ni, Bi / racati (filii): (. Le Bohec 2003 sayılı 114) "Litugenus, Biracatus oğlu 'mezar".

Bu mezar alışkanlığı kökeni kısmen çözümlenmemiş kalır. Bir yandan bunlar, ama öncesi Roma, Celtic dikilitaş geri ilgili muhtemel görünmektedir kronolojik bir aradan bu ve bugüne kadar zor olsa da, genellikle dönemi 5-20 AD atanır piramit steller arasında bulunmaktadır. O eşdeğer Erken Roma anıtlar ağırlıklı ve tahtadan yapılmış olduğunu böylece ortadan kalkmıştır mümkündür.

Bu piramitleri bazıları Martigny ve Nyon de, örneğin batı İsviçre içine kadar bulunmuş ve bunların Lingonian topraklarından göçmenler bağlı olabileceğini akla olduğunu. Nyon gelen pyramidion muhtemelen başka bir altyapı ile bir mezar üzerinde durdu daha büyük bir anıt için bir finial parçası oluşan bu kesinlikle hiçbir kanıt yoktur. Kesinlikle, ama bir piramit stela oldu konuşan diğer örnekler boyutlarına işaretli aksine, şu anda Üst Almanya bilinen en küçük mezar anıtıdır: 22.5 cm yüksekliğinde tüm.

Istisnalar ve alışılmadık formlar

Lingonian topraklarında bir başka olağandışı özel kemerli nişler ve çevresindeki yazıtlı steller edildi.

ev veya minyatür mezar anıtları şeklinde Cenaze steller Gallia Belgica içinde Leuci, topraklarında daha kuzeydeki bulunur. Bu küçük anıtların örnek Üst Almanya (Burnand 1990, 189) yılında komşu Lingones topraklarında bir etkisi olarak görülebilir.

Alsace yılında kulübe şeklindeki mezar taşlarının belirli bir çeşitli bulunabilir ki taklit çadır benzeri yapılar, sazdan kulübelerin ya da evler. Aslında, bu muhtemelen mezarının üzerine bir kaide üzerine konuldu ve cephede oyulmuş yazıt vardı. Tres Tabernae başka gelişmiş örnekleri / Zabern sunumlarını ve kandil için bir açılış (Forrer 1918, 60 f.) ile bir kalkan gibi cephe vardı. kremasyon külleri için konteyner genellikle ana yapının altına alınmıştır.

Sumelocenna / Rottenburg bir 86cm yüksek 'ev urn' örneği olan küçük bir kap veya kandil için iç sağlanan oda, söz etmek gerekiyor. bir beşik ile mezar ve Nürtingen yakın Neuenhaus gelen urn için bir niş bulunmaktadır (Haug / Sixt 1914 Nr. 152 resp. Nr. 223). Bu tür mezarlar, şimdiye kadar, Limes alanında sıradışı ve onlar doğu Galya gelen göçmenler işaret edebilir.

Mezar yapımı ve defin törenleri

Kremasyon (Busta ve urn mezarları) yukarıda tartışılan mozoleler çevresinde bulunan mezarlar arasında en sık ayin oldu. Nitekim, sadece Avenches-"En Chaplix" mezarlık inhumations.It orta içine kullanıldı bulunan 3. yüzyıl. 82 gemi parçaları bulunan, Chavéria türbesi yanında, böyle bir kurban mili; neredeyse düzenli kül veya kurban çukurları / milleri (Castella 2002 fosses à offrandes / dépotoirs) bilinmektedir. Bu mezar öbür üzerinde Celtic fikirler doğrultusunda, orantısız zengin mezar hediyeleri sahip olma eğilimindedir. masa gereçleri, içki kapları ve amfora normalde görkemli hüküm sık Baküs motifleri (şarap ve aşk) (Bossert 2002, 71) uyandırmak dekore kabartma ile karşılık gelir. Gerçekten de, sürekli dünyevi varlığını odaklanmış bir ahiret, içinde Celtic inanç maddi Elysium mutlu bir sonsuzluk Greko-Romen topoi farklıydı. Attis için belirli bir tercih güney Germania Superior de Avenches, Nyon ve diğer sitelerden mitolojik kabartma sahneler arasında açıktır. Motif ve Ancak, Rheinland'da nadir olduğunu bu yüzden güney Galya itibaren etkisini yansıtıyor olabilir, Raetia içinde hiç bilinmemektedir. ikincisi nadiren daha büyük bir uzatmaya çıkarılmıştır olsa güney Üst Almanya'nın en büyük mezar anıtları, bir kentsel yol kenarındaki mezarlık ancak nadiren yaşayan (kırsal villa), yüksek bir standart ile izole yerleşim aile mezar gerekçesiyle durdu.

Fonetik olarak okuyun

Bende 1 Para Vardı.
Sendede 1 Para.
Paraları Değiştirdik.
Paramız Artmadı Senin 1 Paran,Benimde hala 1 Param Var.
Bende 1 Bilgi Vardı.
Sendede 1 Bilgi Bilgileri Değiştirdik.
Bak Şimdi Seninde 2 bilgin.
Benimde 2 bilgim oldu...



Sayfa başına dön  Mesaj [1 sayfadaki 1 sayfası]

Bu forumun müsaadesi var:
Bu forumdaki mesajlara cevap veremezsiniz